INEENS WILDE MIJN MAN OOK
NAAR DE KERK

Een voorbeeld van een gezin dat tot geloof kwam doordat één van hun dochters op de Sola Gratia KinderHome zit, is het gezin van Wijono (48) en Tantri(43), ouders van Yumeiko (5). Lees hun verhaal hier!

“Voordat ik trouwde, was ik maar een gewone vrouw. Ik werd wees op mijn tiende, groeide op bij familie en trouwde al snel met Wijono, een niet-christelijke fabrieksarbeider. In ons huwelijk speelde het geloof geen rol. Mijn man zei vaak dat God helemaal niet bestond. Ik probeerde zelf nog wel trouw te blijven aan de Here Jezus. Maar ons leven was niet makkelijk en ik huilde en klaagde veel. ‘Bent U ons aan het testen, Heer?’, vroeg ik mij vaak af. Eigenlijk vond ik God vooral onrechtvaardig.” 

“En toen kwam Yumeiko, onze mooie babydochter. Toen ze één maand oud was, tilde zij haar kleine handjes op wanneer zij het woord ‘Halleluja’ hoorde! Ik had het gevoel dat zij een geschenk uit de hemel was, door God in ons gezin geplaatst. Toen ze oud genoeg was, nam ik haar mee naar de kerk en leerde haar daar bidden. Samen baden we dan voor mijn man, haar vader: dat God er toch voor zou zorgen dat hij met ons meeging naar de kerk. Helaas, hij bleef weigeren en bleef ontkennen dat God bestond.”

Een wonder
Openhartig vertelt de Indonesische Tantri (43), haar verhaal. “We verhuisden naar Probolonggo, op het eiland Java. En stuurden Yumeiko naar het Sola Gratia KinderHome, een goede basisschool in de stad. Op deze christelijk school hoorde zij steeds meer over Jezus, ze ging naar de zondagsschool en vertelde enthousiast over alles wat zij daar leerde. Het was een wonder, want ineens wilde mijn man óók naar de kerk! Hij deed mee aan allerlei activiteiten en uiteindelijk wilde hij zich laten dopen. Wat is God groot! Samen volgden we een soort belijdeniscatechisatie. En terwijl wij samen groeiden in ons geloof, werd ook onze dochter gedoopt! Een paar maanden later volgden mijn man en ik. Het was een extra bijzondere dag, want het was mijn verjaardag. God gaf mij het grootste cadeau: een christelijke gezin.” 

Naastenliefde 
“Yumeiko’s school heeft ons gezin op verschillende manieren positief beïnvloed”, vertelt de moeder van de inmiddels 5-jarige Yumeiko dankbaar. “Onze dochter krijgt een goede opleiding, met veel aandacht voor naastenliefde. Omdat haar school ook speciaal onderwijs aanbiedt, ontmoet ze kinderen met allerlei handicaps. De leerlingen gaan zorgzaam en vol liefde met elkaar om. We zijn dankbaar dat we een dochter hebben die zacht en liefdevol met iedereen omgaat, iets wat in onze omgeving niet vanzelfsprekend is. Dit komt doordat ze op school leert om vanuit liefde te kijken naar ál je naasten. Dit beïnvloedt ons leven natuurlijk ook! Als christen leert zij ons hoe onze naasten lief te hebben en om meer dankbaar te zijn.”

Eerste zetje
“Dat wij, haar ouders, nu ook christen zijn, is het grootste cadeau dat we Yumeiko konden geven. We leren zoveel van elkaar. Hoe we van onze buren kunnen houden, bijvoorbeeld. Ons hele leven staat nu in dienst van God, we zijn actief in de kerk en volgen Hem met ons hele hart. We zijn dankbaar voor de rol die de school speelt in Yumeiko’s ontwikkeling. Haar school gaf ons het eerste zetje dat wij nodig hadden om ons volledig voor Jezus Christus in te zetten!”