“Mijn vrouw en ik waren met pensioen en hadden dus veel vrije tijd. Op onze vraag aan Verre Naasten of zij nog iemand nodig hadden, kwam heel snel een positief antwoord. Of we de coördinatie van de donateurswerving op ons wilden nemen. Dat wilden we, en zo gingen we, als gepensioneerd stel, gezellig een dag in de week ‘naar kantoor’ – lunchpakketje mee! Omdat onze dochter en haar man (Thijs en Marike Blok) in Congo werkten, waren we ook in de gelegenheid van dichtbij het werk van Verre Naasten te ervaren. Het was ontroerend om broeders en zusters in Congo te ontmoeten, om de resultaten van het werk met eigen ogen te zien. Natuurlijk wilden we daarvan in Nederland graag vertellen. Zo werden we ook voorlichter en vertelden we van Zeeuws-Vlaanderen tot in Noord-Groningen over het werk van Verre Naasten.”

Moed
Ondertussen werd de ‘Afrikaravaan’ ingericht. Een grote bus, met daarin een Afrikaans dorpspleintje en een schooltje. Met die bus stonden we bij heel wat basisscholen – weer: van Middelburg tot Uithuizermeden en heel veel scholen daartussen in. Een mooi project, dat op veel basisschoolleerlingen diepe indruk maakte. We bereikten er een paar duizend leerlingen mee!  In 2007 kwam er een eind aan het werk van mijn vrouw: zij overleed. Ik ben er nog steeds blij om dat ik de moed kreeg om toch door te gaan als vrijwilliger bij Verre Naasten. In nog heel wat scholen keken leerlingen met open mond naar de film ‘Een mobieltje van klei’. Maar de Afrikaravaan stopte – voor mij kwam er een pauze in het vrijwilligerswerk.

Seniorenmiddagen
Totdat Verre Naasten iemand nodig had om voorlichting te geven op ‘seniorenmiddagen’. Och, als je het aan kleuters kunt vertellen……Ik was op deze middagen duidelijk niet de jongste.  In 2017 was het tijd om een punt achter het vrijwilligerswerk te zetten. Ik sloot het af met een optreden in Goes – samen met Marike Blok –  mijn dochter. Zo is Verre Naasten  toch een beetje in het bloed gaan zitten.”