“We wilden er twee jaar blijven… dat werden er zeven”

In het voorjaar van 2002 meldden Joop (62) en Joke (60) Parre zich bij  Verre Naasten; ‘kunnen we bij één van de projecten aan de slag als vrijwilliger?’. In die tijd kon je nog ‘vervroegd’ met pensioen. Die mogelijkheid was er; in juli 2002 vertrokken Joop en Joke naar KwaMhlanga, Zuid Afrika. Daar begeleidden ze twee jaar lang (opvang)gezinnen met aidsweeskinderen bij het gebruik van aidsremmende medicijnen.

Maar… er was één kink in de kabel: De aidsremmende medicijnen waren nog niet beschikbaar. De plannen wijzigden: Joke ging daarop aan de slag bij een voor-en naschoolse opvang van weeskinderen, besmet met HIVen aids. Joop zette binnen de community een project op rond het verbouwen van groenten op een ecologische en waterbesparende manier. Juist groenten zijn voor de gezondheid, (ook) van HIV-en aidspatiënten, heel belangrijk. En binnen handbereik: bijna alle mensen in KwaMhlanga hadden wel een stukje grond waar een groentetuin(tje) past. Zo zijn er destijds veel tuintjes aangelegd.

Zegenrijk

Joop: “Via de weeskinderen kwamen we in contact met meerdere HIV- en aidspatiënten. De dichtstbijzijnde plaats om deze patiënten te laten behandelen, was ruim 60 kilometer van Mukhanyo verwijderd. Dat was zowel medisch, als logistiek erg onhandig. Daarop werd besloten om in KwaMhlanga een eigen ‘zorg’-centrum te openen. Dit zorgcentrum groeide uit tot een professionele hospice, Nakekela, wat ‘ZORG’ betekent in ZULU-taal. Hier is plaats voor twintig patiënten. Vanuit Nakekela doet men ook veel ‘thuiszorg’ in de community en geeft men voorlichting op verschillende scholen en andere locaties.” Het plan van Joop en Joke was om twee jaren in KwaMhlanga te wonen en werken… het werden er zeven! Een zegenrijke tijd!