“Ik kan me er geen buil aan vallen”

”Dat was mijn overweging toen ik in 1988 tijdens de zomervakantie onverwachts naar Brazilië ging om daar de kinderen van drie zendelingsgezinnen Nederlandse les te geven. Wel een beetje vlak uitgedrukt. Want die buil viel ik me inderdaad niet. Integendeel. Die paar weken in Curitiba heeft God gebruikt om de toon voor de rest van mijn leven te zetten.

De zes weken groeiden uit tot 10 jaar. Ik fietste heen en weer tussen verschillende gezinnen om kinderen te leren over boom-roos-vis en het land onder de zeespiegel. Maar als ik terugdenk, denk ik toch het meeste aan hoe ik leerde om van mensen te houden, elk mens door God gemaakt, elk mens zo mooi anders.

Ik leerde om zomaar bij mensen binnen te lopen en naar ze te luisteren
Het maakte niet uit of ze net de was aan het doen waren of aan het koken. Ik herinner me Gil, de jonge vrouw die zo groot was als een kind van 10 en alleen maar in bed lag. Altijd als ze mijn benen zag afdalen op de trap vanaf de heuvel waaronder haar huisje stond, riep ze: “Entra Ri!” Ze vroeg me altijd met echte belangstelling wat ik die week had gedaan, ik met mijn werkende benen. Ze zag uit naar de hemel, maar niet omdat ze dan zou kunnen lopen, maar omdat ze dan Jezus zou zien.

Ups en downs in de zendingsgemeente
De zendelingen gingen ondanks alles gewoon door. Dat kan alleen maar geweest zijn met veel gebed en hulp van God. Ik herinner me een keer dat we met de gemeente bij elkaar kwamen om te bidden. Ds. Mouissie vroeg ons specifiek om te bidden dat er die zondag nieuwe mensen in de kerk zouden komen. Ik dacht: “Nieuwe mensen? Waar zouden die ineens vandaan moeten komen?” Die zondag, ik zie het nog voor me. Een echtpaar dat we niet kenden liep de kerk binnen. Daarna een jongeman. Een vrouw. Nog een paar mensen. Hoe kon dit? De kerk zat vol bezoekers! Volgens mij zijn geen van deze mensen blijvende contacten geworden, maar op dat moment was zo’n grote bemoediging van God: “Ik ben er echt bij hoor, Ik zie wat jullie doen en Ik hoor jullie. Ga maar gewoon door.” En die buil dan? Die is er inderdaad nooit gekomen. God heeft zelfs iets veel en veel mooiers met me gedaan door die jaren in Brazilië.”