Ik moest voor 6 maanden eten inslaan..
Begin schooljaar 2004 stapte ik op het vliegtuig naar Jayapura in Papoea. Aldaar verbleef ik eerst even in Sentani, waar ik onder ander voor 6 maanden eten moest in slaan… Vanuit Sentani door naar eindbestemming Boma. Ik verbleef bij de familie De Haan. In een huisje wat we gebruikten als school, mocht ik drie van hun kinderen lesgeven; gewoon op de Nederlandse manier. Kortere dagen (tropenrooster) maar met alle gewone vakken en bijvoorbeeld gymnastiek. Dat laatste ging natuurlijk wel anders: wandelen door de jungle, soms zwemmen in de rivier.

Veel hoogtepunten
Eerst waren wij de enige die (weer) in Boma woonden. Later kwam daar nog een Canadeze familie (MAF) bij met hun eigen juf. Met haar heb ik veel opgetrokken en samen hebben we veel dingen gedaan. Ik zie ons nog aan de kant van de rivier samen een prauw (langwerpige boot die lijkt op een kano) uitproberen; veel mensen kwamen even kijken of dat wel goed zou gaan met 2 blanke vrouwen! Maar ook het meemaken van een sagorupsenfeest, het eten van mijn eerste sagorups, vliegen met de MAF, vliegen in een watervliegtuig, prachtige natuur van het eiland Biak tot Nabire in het westen en natuurlijk de bergen rond Wamena behoren tot de hoogtepunten van mijn verblijf op Papoea.

Oude tradities werden verbroken
Ik heb veel mensen mogen ontmoeten van anderen organisaties en kerken die op Papoea bezig waren; prachtige verhalen en bijzondere ontmoetingen gehad! God was (en is) aan het werk op Papoea; ondanks oude tradities en bijvoorbeeld natuur(af)goden heb ik mensen ontmoet die God hebben leren kennen. Die met al die oude tradities hebben verbroken en andere mensen ook over God durven te vertellen. Wat mij vooral opviel is dat binnen de missionaire gemeente in Papoea iedereen heel open naar elkaar is. We zijn dan verschillend in bepaalde dingen, maar hebben allemaal hetzelfde doel: Gods liefde en trouw laten zien aan iedereen om ons heen!